Dr guet Wätter
Dr guet Wätter
Es isch einisch e Ma gsi; dä het gäng gseit: „Es isch guet Wätter.“ U we d’Lüt über ’s Wätter gchlagt hei, het er gseit: „Es isch guet Wätter, es isch guet Wätter.“ Du hei ihm d’Lüt ume no dr guet Wättter gseit.
Wo-n-er du gstorben-isch, het es gstrüberet, rni hätt e ke Hung veruse gjagt‚ u gluftet het es, dass dr Totebaum vom Wägeli uf e Bode gheit isch. Du het öpper gseit: „Sieg er ächt hüt au: Es isch guet Wätter?“ Derno het’s us em Totebaum use Bscheid gä: „Es isch guet Wetter.“
Die Sage vom „Guetwätter“ gibt uns nicht genügend Auskunft über das Wesen der Seele, wie sie in Erscheinung tritt. Wer antwortet? Der Tote, der „lebendige Leichnam“ oder die halbwegs freie Seele? Wir erhalten keine Antwort auf unsere Frage.
M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929
Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.