Vomene Fürspräch

Amene Ort isch e Fürspräch gsi; dä het en iedere Prozäss gwunne. Är het e Brueder gha; däm het’s die Sach nid chönne. Ei Tag seit er zum Brueder: „Mi nimmt ume wunger, ob de du i dr Ewigkeit au z’rede chunnsch.“ Sie si uf e Tod cho z’brichte u hei enangere versproche, dä, wo früeher stärb‚ müess em angere cho säge, wie-n-er änefer acho sig. Derno isch dr Fürspräch gstorbe. Sie hei e Jumpfere gha. Die chunnt gli druf zum Her u seit ihm, sie well furt.
Jo, das wärd nid si.
Doch, es sig eso.
Jo, was sie si de z’erchlage heig.
Äs chömm drum all Tag e grosse, schwarze Hung uf d’Füürblatte cho hocke. Sie trau si nid, ne furtzjage. U furt chömm er, sie wüss nid wie.
Du chunnt em Her dr Gedanke, äs chönnt am Änd si Brueder si u seit: „Los jetz no. Rüef mer einisch, wen er chunnt. I chume de sälber cho luege. De gseht me no gäng, was witer geiht.“
D’Jumpfere het si lo brichte. Scho zmornderisch isch sie cho rüefe, dr Hung sig ume do. Dr Her isch use u het dr Hung gfrogt: „Bisch du’s?“ u het ihm dr Name gä. „Jo, i bi’s“‚ het dä gseit. „U de, wie geiht’s? Hesch öppis chönne säge?“
„Kes Wort han i chönne säge. Vo Gott abgschwore‚ isch ewig verlore.“

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.