Bi Wöschere

Mis Müetti het no mängisch ghulfe buuche. Scho lang vor Tag isch es albe go füüre. U de isch ei Arbeit a dr angere ghanget bis z’Obe spot. Äs het äbe scho sälbi Zit Lüt gä‚ wo mit de Dienschte u den Agstellte kei Verstang hei gha; weder die, wo vo chlinem uf bimene volle Bare si, wüsse nid, was Läben isch.

Einisch isch sie in es Burehus go wösche. Äs si no angeri Wöschere do gsi. Äs isch lang gange; am englefi si sie no nid fertig gsi. Eismols isch e Frau derhär cho u het gschnaulet: „Jetz heit er de Zit, für Füürobe z’mache‚ süsch chume den ig cho hälfe.“ Jetz cheut er ech dänke, wie die Fraue si in es Züg ihecho. Sie hei wohl gwüsst, dass es d’Frau Faschten isch, wo se tuet mahne. Aber do isch es Wibervolch gsi, nid grad es chlüpferigs, das het si gschwing bchimt, dr Frau Faschten e Chornritere i d’Hang gä u gseit: „Jo, jo, mir wei. Gang reich is ume no es Gschir voll Wasser“. D’Frau Faschte het’s gno un isch zum Brunne hingere. Aber wohl, jetz hei die Wöschere Bei ubercho! Sie hei d’Wösch lo ligge, wo sie isch gsi u Wasser i ’s Füür gschüttet. Derno hei sie ’s Liecht abblose u gmacht, dass sie si ungere cho.

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.