Bim Lingli isch vor Ziten e Chüeiher gsi. Är het müesse chuum tue un isch gäng teufer dricho. Du isch ihm ertraumet‚ „z’Basel uf dr Rhinbrügg vernimmsch du dis Glück“, ame Fritig am Morge vor Sunnenufgang. Är het e Neutaler i d’Buese gstosse. Derno het er dr Wäg gäge Basel unger d’Füess gno u het gmacht‚ dass er zur rächte Zit uf dr Brügg isch gsi. Är isch hin- u härglüffe u het eigetli nid gwüsst, was er söll astelle. Alls isch lär gsi; ke Möntsch u niemer ume Wäg.

Ändtligen isch e Ma cho. Dä isch bliebe stoh u het ne läng agluegt: „Mi nimmt’s Wunger‚ was du im Sinn hesch. Wartisch uf öppere?“ Z’Basel uf dr Rhinbrügg vernähm är sis Glück, het ihm dr Chüeiher gseit un ihm dr Traum erzellt. Derno het dr anger afo lache u gseit: „Jo, do chasch no lang warte. Mir isch au ertraumet, uf ere Weid, mi säg re bim Lingli‚ sig ungerem Chäsprässel e Hufe Gäld. Wär wett si dessi achte!“ Dermit isch er witersch.

Dr Chüeiher het zueglost. „Bim Lingli, bim Lingli!“ het er für si sälber dänkt. „Das isch uf mir Weid. Das wär e Sach!“ Deheime het er afo grabe. E Hufe Gäld isch vürecho. Jetz het er chönne d’Schulden abschüttle‚ u ’s Liege het ihm nümme weh to.

Aus: M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.