Vom grüene Manndli

a) Vom grüene Manndli hei sie albe früeher viel brichtet. Einisch heig es es Ching gno u’s i ’s Wasser gschosse. Jo, was äs do machi. He, für das sig’s nüt schad; das hätt nume es nütnutzigs Ching gä.

b) Mit eme Charer het es au z’tüe gha. Dä het gäng d’Ross gchlepft. Du het ihm öpper gseit, wen är gsäch, was är gseih, är chlepfti d’Ross minger; äs chöm es grüens Manndli nohe u schrieb’s uf, wen er d’Ross zwicki.

c) Alli Johr isch amenen Ort eso es Fescht gsi; i weiss bim Tütschel nid was für eis. Do isch imene Hus e Bueb gsi, wo au gäng z’Sattel a d’ Luschtbarkeit gangen isch. Wo-n-er du einisch uf em Heiwäg gsi isch, het nen es grüens Manndli ufgha u gseit, wen er no meh gang, so gangs de, wie’s gang; är wöll ihm zeige wohi. Druf isch er mit ihm in es grosses Hus, wo mehreri Ghälter gha het, u Brünnlig sige mehrfach do drinne gsi. ’s Johr druf het du dä Bueb nümme welle goh; aber die angere hei an ihm gchäret, un am Änd het er si lo überrede. Am Fescht sig er no gsi; aber uf em Heiwäg heig ne ’s grüene Manndli gno; do heig alls Wehre vo den angere nüt abtreit.

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.