Tüfelsgäld

a) I dr Sant Johannisnacht blüeiht dr Farn. Wär gross Holzschueh aleit u dür ne Plätz lauft, wo viel Farn steiht‚ däm gheit dr Some dri; aber äs muess zwüsche den englefe u zwölfe si. Farnsome isch Tüfelsgäld. Wen er heichunnt het er d’Schueh voll Gäld. Aber eim, wo vo dr Sach weiss, möcht i grote ha, das ungerwäge z’lo; es chönnt, wie liecht wie liecht, lätz use cho.

b) Drei Hanse hei si zsämeto; sie hei gwüsst, dass sie so am meischte Chraft hei, Farnsome z’gwünne‚ wo Guld drus wird. Ire gwüsse Nacht un ire gwüsse Stung hei sie im Schwangiwäldli vorne Farnstock ei Hampfele um die anger abgstreift. Ändtlige hei sie all Seck voll gha. Plötzlech isch e Ma hinger ne gstange. Uf em Chopf het er e Fäderehuet treit. I eir Hang het er es Buech gha. „So“, seit er, „jetz ungerschriebet mer do. Dümpfe cheut er i eui linggi Hang.“ Do hei all drei gschlotteret u si hingertsi zrugg; aber äine het nid lugg glo un isch ne nohe, dür ’s Wäldli, dür d’Gumi ab, Schritt für Schritt. Am Änd het es die drei vor Hitz fascht uberschlage, u gäng het’s gheisse: „Ungerschriebe“. Ersch im Toggiburg isch dä Ma eismols ewägg cho; sie hei nid gwüsst wie; aber d’Seck si drufabe ganz lär gsi.

c) Dr Farn heig läng, läng Würze u zusserisch sig es Guldchörnli dra.

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.