E junge Burscht vo Brätzbel, wo ufim e Hof gwohnt isch, wer ums Labe gärn zu de Scharfschütze. ’S het si aber sälbmol ein im Schiesse guet müese-n-uswyse chönne, wenn er het welle undere schwarzgrüene Huet mit-ere Fädere druf. Er het si us däm Grund vill güebt; er het aber e kei gueti Breichi gha. Do isch emol e Zigeunere uf dä Hof cho, vo der hei vill Lüt bhauptet, si verstönd und chönn mehr as ander Lüt. Dä Schütz het er es gklagt; si het gseit, si well ihm scho ne guete Rot ge. Derfür chönn ere Späck ge, er sell aber ’s Mässer e chly tief in d’Späcksyte yne lo goh. Er mües luege, ass er vom Totegreber e Toteschädel überchömm. Dernoh sell er dervo öppis abschabe und sell vo däm Mähl bi jeder Ladig (bi de domolige Vorderlader) zwüsche s Pulver und d’Chugele tue; er wärd's scho gseh, kei Schutz wärd ihm meh fehle. Der Totegreber het Bricht gmacht und die Stell ginau bizeichnet, wo-n-er e Schädel versteckt heig; er sell aber erst cho, wenns feischter syg. Dä Schütz het e Kamerad mitgnoh. Chum het er der Schädel in de Hände gha, het vo der Chilche här e hohli Stimm grüefe: «Lo-n-in lo sy, er isch emol myn gsi!» Do het er der Schädel vor Schrecke lo falle und er und sy Kamerad hei zäme ’s Päch gkauft über d’Ringmur übere.

Quelle: G. Müller/P. Suter, Sagen aus Baselland, Liestal 1939.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung, www.maerchenstiftung.ch