Ns ischd an enem chalte Tag ingäänds Wintermanet gsiin, d'Strewwi abha und d'Bäim läär, dr Winter im Bärgen und ds Chrüüd abgetzds. Us em Mattenhäiffen häi d'Wiiber und d'Chind die leschte-r-Rääbi und Runggli häitaan.

Obenhar ischd dr Wätterluft ggangen. As hed toosed; d'Tanni häi si gchrimmd, und d'Delden häi giigampfed. Schneerüoti sii chun; äi Stoibbeten hed die ander gjagd; i Churzem hed's uber- grääwwds ghäben.

Um ds Dorf um ischd no alls stills gsiin; nummen hie und da ischd e Schneefläigen chu z'fläiserlen.

Mier Büoben häin däm züogseen. „Wie das tüod!", hed äina gsäid. Um Peetsch hed gmäind: „Das siin Gäischter. Das brichted ds Groosi geng. Si chemen im Wind und tien eso brielen und chittellen im Bäimen und wäi sa zerschriissen."

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.