Äis hed äina bbärghewwed. All Aben ischd er zen Hitten, hed gwarmsed ung gässen und ischd derna i d'Näschterren, fir am Morgen ghirmeta chenne-w-wiiter z'hewwen.

Äis es Abeds ischd er in dr Näschterre glägen. Äs hed ne tüüchd, är siigi güöed etschwillmed gsiin, düöe gheerr er d'Hittetiren gaan und Tritta dir e Schopf chun. Uber ds Läiterli embrüüf ischd äina chun. „Schlafischd?" hed er gfräägd.

„Gad bin i ab dr erwached", säid dr Bärghewwer. „Los", machd där uf em Läiterli, „düü chenntischd mer en Dienscht tüöen. Zem miinne Läbsziiten han i hie ghittned, und i bi d'Schuld, das e Chüöe z’Tod ischd troled. Wen epper die Chüö wellti bsalen, chäm i a d’Rüöeww.“

Wie’s düöe wä-w-wiiter ggangen, chan i nimma sägen. Aber i gloibe fascht, äs häigi düöe epper die Chüöe bsald.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.