In dr Schwarzeflöö ischd en Heli; aber neemme chan inhi old är häigi de Schlussel derzöö.

Aber äis, wäis Gott vor weevil Jaaren, hed en Älper e Schlussel funden; där hed grad zem Schlusselloch passd. Är hed üüftaan und ischd in en Heli chun. Da ischd es scheens Mäitli gsiin, Hiifen Gäld und vil andri scheenni Ruschtig. Und ds Mäitli hed gsäid, vun däm, wa da siigi, chenni är eppes nän; är derffi üüsaläsen.

He nu, sägi dr Älper, sa nämi är dee Gloggen. Döö hed ds Mäitli grediüüsa bbreeled: „O, warum heschd nid mi gnun? We d' mi gnun hättischd, wän i erleests!"

Dr Älper, e junga Gali, ischd furt und hed d'Gloggen dr scheenschte Chöö ghäichd. Ma hed d'Gloggen am andrem Bärg gheerd; si ischd scheen ggangen, wee wiit umm bbräit egghäini.

Aber äs ischd nid lang ggangen, sa gäid d'Gloggen und d' Chöö z'Niiten; die äinte sägen, ma häigi d' Chöö funden, den Grind ab, ung Gloggen niimmä derbee.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.