Dem Lewwersbeeler ischd es alts Beehelli i d’Hend chun; är hed dri bblettred ung gwundred und hed afan dri-l-läsen.

Döö hed 's uf dr Schiiterbiigen vor em Hüüs afa chläddren. Är hed üüfglöögd un zu Pfäischtre ggugged. Es chlis Mandelli ischd uf e Schiitre gchnewwed und hed Arbäit ghäischen. Dr Lewwersbeeler hed es Mass Hoifsame gräichd und hed dän uber d'Schiiter üüsgleesd ung gsäid, da häigi's Arbäit, äs selli dä zsämelläsen.

Ds Mandelli hed agfangen; das ischd ggange-w-wie ghäxed, und dr Lewwersbeeler hed gschwind zruggläsen; suscht wä's im schlächt ggangen.

Wan er ischd fertig gsiin, hed er ds Mandelli neena mee gseen.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.