Es lebt einmal ein junger Mann, der wollte heiraten. Doch da kam der Tod an seine Tür und sagte: «An deinem Hochzeitstag musst du sterben.»

Der junge Mann beschloss, vor dem Tod davonzulaufen. Er lief zum Berg Biledjan. Dort sah er in den Wolken einen alten Mann sitzen. Er hatte einen langen weissen Bart und hielt einen Stab in der Hand. «Wohin gehst du?», fragte er.

«Ich flüchte vor dem Tod», antwortete der junge Mann.

«Noch nie ist jemand dem Tod entkommen. Aber ich entscheide, wann der Tod dich holen darf, denn ich bin der Herr über die Zeit.»

«Was muss ich tun, damit ich noch nicht sterben muss?», fragte der junge Mann.

«Siehst du dort den Pflaumenbaum mit dem Brunnen? Trinke von dem klaren Wasser, das wird dich stark machen».

Der junge Mann bedankte sich und ging zum Brunnen. Er trank von dem Wasser und machte sich wieder auf den Heimweg.

Es war gerade der Tag der Hochzeit, als er nach Hause kam. Doch kaum trat er in sein Haus, stand der Tod vor ihm.

«Jetzt nehme ich dich mit!», rief er.

«Lass meinen Sohn am Leben und nimm mich», rief die Mutter des jungen Mannes.

Doch als der Tod die Mutter packte, rief sie um Hilfe. Da trat der Vater auf den Tod zu und rief: «Lass meine Frau am Leben und nimm mich!»

Aber auch er rief bald um Hilfe.

«Lass meine Eltern am Leben. Ich komme mit dir, aber ich will noch einmal meine Braut küssen.»

Der Tod war einverstanden. Zusammen gingen sie zum Haus der Braut. Sie umarmte ihn und er küsste sie so lange, dass der Tod schimpfte: «He da! Das reicht! Jetzt musst du mitkommen!»

«Nimm mich mit», sagte die junge Frau, «aber ich will meinen Bräutigam noch einmal küssen.»

Während der Tod wartete, dachte er nach: «War es nicht schade, eine so grosse Liebe auseinander zu reissen?» So ging er schliesslich still und leise davon.

Der junge Mann und seine Braut aber feierten drei Tage und drei Nächte Hochzeit.

Drei Äpfel fielen vom Himmel. Einer für die Braut, einer für den Bräutigam und einer für den alten Mann mit dem weissen Bart, für die Zeit, die er uns schenkt.

Fassung Djamila Jaenike, nach: C. Downing; Armenian Folk-Tales and Fables, London 1972, unter dem Titel: The Power of Love, © Mutabor

The power of love

There once lived a young man who wanted to get married. But death came to his door and said: “You must die on your wedding day.”

The young man decided to run away from death. He ran to Mount Biledjan. There he saw an old man sitting in the clouds. He had a long white beard and held a staff in his hand. “Where are you going?” he asked.

“I'm fleeing from death,” the young man replied.

“No one has ever escaped death. But I decide when death may take you, because I am the master of time.”

“What do I have to do so that I don't die yet?” asked the young man.

“Do you see the plum tree with the well? Drink from the clear water, it will make you strong.”

The young man thanked him and went to the well. He drank from the water and made his way home again.

It was the day of the wedding when he arrived home. But as soon as he entered his house, death stood before him.

“Now I'm taking you with me!” he shouted.

“Leave my son alive and take me,” cried the young man's mother.

But when Death grabbed the mother, she called for help. Then the father approached Death and shouted: “Let my wife live and take me!”

But he soon called for help too.

“Let my parents live. I'll come with you, but I want to kiss my bride once more.”

Death agreed. Together they went to the bride's house. She embraced him and he kissed her for so long that Death scolded him: “Hey there! That's enough! Now you have to come with me!”

“Take me with you,” said the young woman, ”but I want to kiss my groom again.”

While Death waited, he thought: “Wasn't it a shame to tear apart such a great love?” So he finally went away quietly.

But the young man and his bride celebrated their wedding for three days and three nights.

Three apples fell from the sky. One for the bride, one for the groom and one for the old man with the white beard, for the time he gave us.

Fassung Djamila Jaenike, nach: C. Downing; Armenian Folk-Tales and Fables, London 1972, Übersetzung ins Englische Lysander Jaenike © Mutabor

Սիրո ուժը

Ժամանակին մի երիտասարդ կար, որն ուզում էր շուտով ամուսնանալ։ Բայց մի օր Մահը թակեցնրա դուռն ու ասաց. «Դու կմեռնես քո հարսանիքի օրը»։

Երիտասարդը որոշեց փախչել Մահից։ Նա գնաց մինչև Բիլեջան սարը։ Այնտեղ՝ խորհրդավորմշուշի մեջ նստած, մի ծերունի տեսավ։ Ծերունին երկար սպիտակ մորուք ուներ և ձեռքին միգեղեցիկ գավազան կար։

 — Ո՞ւր ես գնում, տղա,— հարցրեց նա։

 — Մահից եմ փախչում,— պատասխանեց երիտասարդը։

 — Դեռ ոչ ոք Մահից չի կարողացել փախնել։ Բայց ես եմ որոշում, թե երբ Մահը քեզ տանի, չէ որ եսեմ ժամանակի տիրակալը։

 — Ի՞նչ պիտի անեմ, որ չմահանամ,— հարցրեց երիտասարդը։

 — Տեսնո՞ւմ ես այնտեղի սալորենին ու կողքի աղբյուրը։ Խմի՛ր այդ ջինջ ջրից, այն քեզ ուժ ևտոկունություն կտա։

Երիտասարդը շնորհակալություն հայտնեց ու գնաց աղբյուրի մոտ։ Խմեց սառնորակ ջուրը ուճանապարհ ընկավ դեպի տուն։

Ճիշտ հարսանիքի օրն էր, երբ նա տուն հասավ։ Բայց հազիվ էր ներս մտել, երբ Մահը կանգնեցնրա առաջ։

 — Հիմա քեզ կտանեմ,— բացականչեց նա։

 — Որդուս կյանքը խնայիր, ինձ տար,— գոչեց երիտասարդի մայրը։

 Բայց երբ Մահը բռնեց մորը, նա սկսեց օգնություն կանչել։ Այդժամ հայրը մոտեցավ մահվանը ուասաց.

 — Կնոջս կյանքը խնայիր, ինձ տար։

 Բայց շուտով նա էլ սկսեց օգնություն կանչել։

 — Ծնողներիս կյանքը խնայիր։ Ես կգամ քեզ հետ, բայց միայն թե թույլ տուր վերջին անգամհամբուրել հարսնացուիս։

Մահը համաձայնեց։ Միասին գնացին հարսնացուի տուն։ Աղջիկը տեսավ տղային և ամուր գրկեցնրան։ Եվ նրանք այնքան երկար համբուրեցին միմյանց, որ Մահը բարկացավ.

 — Հե՜յ, բավական է։ Հիմա պիտի ինձ հետ գնաս։

 — Ինձ տար քեզ հետ,— ասաց երիտասարդ կինը,— բայց մինչ այդ ես էլ եմ ուզում վերջին անգամհամբուրել փեսացուիս։

Մինչ Մահը սպասում էր, մտքերի մեջ ընկավ. «Արդյոք ափսոս չէ՞ր այսպիսի մեծ սերը իրարիցբաժանել»։ Եվ նա լուռ ու մունջ հեռացավ այդ տնից։

Իսկ երիտասարդն ու իր հարսնացուն մեծ խանդավառությամբ երեք օր, երեք գիշեր հարսանիքարեցին։

Երկնքից երեք խնձոր ընկավ. մեկը՝ հարսին, մեկը՝ փեսային, մեկն էլ՝ սպիտակամորուս ծերունուն՝այն ժամանակի համար, որը նա մեզ պարգևում է։

Fassung Djamila Jaenike, nach: C. Downing; Armenian Folk-Tales and Fables, London 1972, unter dem Titel: The Power of Love, © Mutabor, Übersetzung Tsovinar Avagyan