Erzählen
wirkt Wunder

Die Stiftung für Märchen und Erzählkultur

Das goldene Tor

Land: Schweiz
Kanton: Zürich
Kategorie: Sage

Über den kleinen Quellweiher nahe bei Kloten wird erzählt, dass sich unter dem Wasser eine goldene Stadt verbirgt. Manche sagen auch, dass die früheren Burgherren von Kloten hätten dort ihre Goldschätze versteckt, als sie vor Feinden flüchten mussten. Manchmal aber, man das Glitzern und Glänzen der Schätze noch schimmern sehen. Dieser Goldschatz wird jedoch von Wassernixen gehütet – wehe dem, der sich von ihnen verlocken lässt.

Es ist schon lange her, da sass einmal ein Junge am Ufer des Teichs. Er hütete die Schafe und liess sie in Ruhe grasen, während er auf das glitzernde Wasser schaute. Da bewegte sich auf einmal die Wasseroberfläche und eine Wasserfrau erschien. Sie winkte dem Jungen zu, wobei ein goldener Ring an ihrer Hand funkelte. Der Junge konnte die Augen nicht mehr von dem Schmuckstück abwenden. Als die Wasserfrau näherkam, griff er nach dem Ring. Da packte die Nixe seine Hand, er fiel mit einem Aufschrei ins Wasser und sie zog ihn in die Tiefe des Weihers.

Nicht weit vom Wasser entfernt arbeitete ein Bauer auf seinem Feld. Er hörte den Schrei, lief zum Wasser und suchte nach dem Jungen, bis er ihn endlich zu fassen bekam und zog ihn an Land.

Als der Junge wieder zu sich kam, begann er zu erzählen: «Als ich ins Wasser fiel, zog mich die Nixe mit sich in die Tiefe. Dort glänzte alles wunderbar, und sah aus wie verzaubert. Wir kamen zu einem goldenen Tor. Eine andere Wasserfrau wartete auf uns. Da liess mich die Nixe los, und augenblicklich war ich wieder oben, wo du mich herausgezogen hast.»

Der Bauer konnte nur den Kopf schütteln, doch seither erzählen sich die Leute von dem goldenen Tor und nennen den Quellweiher bis heute «Goldigs Tor».

Der Junge hat sein Erlebnis nie vergessen. Oft sass er am Wasser und wartete darauf, dass die Nixe wieder erschien. Doch alles, was er sah, war das goldene Glitzern des Wassers.

Fassung D. Jaenike, nach: M. Lienert, Schweizer Sagen und Heldengeschichten, Stuttgart 1915, und: K. W. Glaettli, Zürcher Sagen 1970, Unterland, © Mutabor Verlag

 

La porte dorée
 

On raconte que sous les eaux du petit étang près de Kloten se cache une ville d’or. Certains disent même que les anciens seigneurs du château de Kloten y auraient dissimulé leurs trésors lorsqu’ils durent fuir leurs ennemis. Parfois, on peut encore apercevoir la lueur scintillante de ces richesses. Mais ce trésor d’or est gardé par des nixes – malheur à celui qui se laisse séduire par elles.

Il y a bien longtemps, un garçon était assis au bord de l’étang. Il gardait les moutons et les laissait paître tranquillement tout en regardant l’eau scintillante. Soudain, la surface de l’eau se mit à bouger et une femme aquatique apparut. Elle fit signe au garçon, et un anneau d’or brillait à sa main. Le garçon ne pouvait détacher les yeux du bijou. Lorsque la femme aquatique s’approcha, il tenta de saisir l’anneau.

Mais la nixe lui saisit la main ; il tomba dans l’eau en poussant un cri, et elle l’entraîna dans les profondeurs de l’étang.

Non loin de là, un paysan travaillait dans son champ. Il entendit le cri, accourut vers l’eau et chercha le garçon jusqu’à ce qu’il réussisse enfin à l’attraper et à le ramener sur la berge.

Lorsque le garçon reprit ses esprits, il raconta : « Quand je suis tombé dans l’eau, la nixe m’a entraîné avec elle dans les profondeurs. Là, tout brillait merveilleusement et avait l’air enchanté. Nous sommes arrivés à une porte dorée. Une autre femme aquatique nous y attendait. Alors la nixe m’a lâché et, aussitôt, je me suis retrouvé à la surface, où tu m’as repêché. »

Le paysan ne put qu’hocher la tête, mais depuis lors, on raconte l’histoire de la porte dorée et l’on appelle encore aujourd’hui l’étang « Goldigs Tor ».

Le garçon ne put jamais oublier son aventure. Souvent, il s’asseyait au bord de l’eau et espérait que la nixe réapparaisse. Mais tout ce qu’il voyait, c’était l’éclat doré de l’eau.

© Mutabor

La porta d’oro

Si racconta che sotto le acque del piccolo stagno vicino a Kloten si nasconda una città d’oro. Alcuni affermano anche che gli antichi signori del castello di Kloten vi avessero nascosto i loro tesori quando dovettero fuggire dai nemici. A volte, però, si può ancora vedere lo scintillio di quelle ricchezze. Ma quel tesoro d’oro è custodito da ninfe d’acqua – guai a chi si lascia sedurre da loro.

Molto tempo fa, un ragazzo sedeva sulla riva dello stagno. Custodiva le pecore e le lasciava pascolare in pace mentre osservava l’acqua scintillante. All’improvviso la superficie dell’acqua si mosse e apparve una donna acquatica. Fece un cenno al ragazzo, e un anello d’oro brillò sulla sua mano. Il ragazzo non riusciva più a distogliere lo sguardo dal gioiello. Quando la donna acquatica si avvicinò, cercò di afferrare l’anello.

Ma la ninfa gli afferrò la mano; lui cadde nell’acqua con un grido ed ella lo trascinò con sé nelle profondità dello stagno.

Non lontano dall’acqua, un contadino lavorava nel suo campo. Udì il grido, corse verso lo stagno e cercò il ragazzo finché finalmente riuscì ad afferrarlo e a trascinarlo a riva.

Quando il ragazzo riprese conoscenza, cominciò a raccontare: «Quando sono caduto nell’acqua, la ninfa mi ha trascinato con sé nelle profondità. Là tutto brillava meravigliosamente e sembrava incantato. Arrivammo a una porta d’oro. Un’altra donna d’acqua ci stava già aspettando. Allora la ninfa mi lasciò libero e subito mi ritrovai di nuovo in superficie, dove tu mi hai tirato fuori.»

Il contadino poté solo scuotere la testa, ma da allora la gente racconta della porta d’oro e ancora oggi chiama lo stagno “Goldigs Tor”.

Il ragazzo non riuscì mai a dimenticare quell’esperienza. Spesso si sedeva presso l’acqua e aspettava che la ninfa ricomparisse. Ma tutto ciò che vedeva era il luccichio dorato dell’acqua.

© Mutabor

La porta d’aur
 

Davart il pitschen lai da funtauna daspera Kloten vegn raquintà ch’i sa zuppia sut l’aua ina citad d’aur. Tscherts din er che ils anteriurs signurs dal chastè da Kloten hajan zuppà là lur stgazis d’aur, cura ch’els han stuì fugir da lur inimis. Mintgatant però po ins anc vesair glischar e sbrinzlar quests stgazis. Ma quest stgazi d’aur vegn guardà da nixas d’aua – maladet quel che sa lascha engionar d’ellas.

Igl è stà avant blers onns, cura ch’in mat seseva sin la riva dal lai. El guardava las nursas e las laschava pascular en pasch, mentres ch’el contemplava l’aua glischanta. Tuttenina sa muventa la surfatscha da l’aua ed ina dunna d’aua cumpara. Ella fa in segn vers il mat ed in anè d’aur glischenta sin sia detta. Il mat na po betg pli storscher l’egliada da quel gioiagl. Cura che la dunna da l’aua sa sbassa vers el, emprova el d’ansar l’anè.

En quel mument piglia la nixa ses maun, el croda cun in sbratg en l’aua ed ella al tira giu en la profunditad dal lai.

Betg lunsch davent lavurava in pur sin ses champ. El ha udì il sbratg, è currì tar l’aua ed ha tschertgà il mat fin ch’el ha savì tschiffar el e trair el sin terra.

Cura che il mat è puspè vegnì tar sai, ha el cumenzà a raquintar: «Cura che jau sun crudà en l’aua, m’ha la nixa tratg cun sai en la profunditad. Là glischava tut merveglius e paraiva da vegnir incantà. Nus essan arrivads tar ina porta d’aur. Ina segunda dunna d’aua spetgava gia. Là m’ha la nixa laschà liber ed en il medem mument sun jau puspè stà sin la surfatscha, nua che ti m’has tratg ora.»

Il pur ha mo pudì scurlattar il chau, ma dapi lura raquintan las persunas da la porta d’aur e numnan il lai fin oz «Goldigs Tor».

Il mat n’ha mai emblidà sia experientscha. Savens seseva el sper l’aua ed spetgava che la nixa cumpariss puspè. Ma tut quai ch’el vesiva era il glischar d’aur en l’aua.

© Mutabor