Es isch einisch e Muetter gsi, die hat gäng Rüggeweh gha. Du het sie zu ihrne zwöi Meiteli, zum Röseli u zum Reseli gseit: «Göht zäme i Wald use u suechet Farechrut für uf my chranke Rügge; aber sit de liebi zäme ungerwägs!»

S'Röseli u s'Reseli hei's versproche u si abzöttelet; aber es isch nit lang gange, het s'Reseli nümme nachemöge. Äs het drum e Chnubel am lingge Fuess gha, e Chnubel so gross wie nes Pfünderli.

Wo s'Reseli so isch dehingerblibe, isch s'Röseli toube worde u het gseit: «Da ha-n-i jetzt wieder e Metti mit dir. La gseh, pressier, oder i loufe dervo!»

S'Reseli isch ghumplet u ghumplet, was es nume het möge, aber na me ne Cherli het es müesse abhocke vor Müedi. S'Röseli hat afa stämpferle u het trümpft: «So hock mira da, so lang de witt, du Zaaggibase!» u isch em Schwöschterli abgschobe. Äs isch i Wald ine gschuenet u het sich nüt drum kümmeret, wo-n-ihm s'Reseli het grüeft u agha, äs söll ihm doch warte.

S'Röseli isch dür e Tannewald us u het dänkt: «Da äne muessi jetzt zume Bächli cho, und änet em Bächli isch e grosse Farechrutblätz», aber wie-n-äs o isch gloffe-n-u gloffe, isch äs eifach zu keim Bächli cho. Wo süsch Heitistude si gstande, si jetzt Tintebeeri gwachse, u wo früecher d'Tanne wie Cherze is Blaue ufe gluegt hei, si jetzt verchropfeti Grotze gsi mit Bärt u Häxebäse. Es het s'Röseli schier afe tschudere i der Hürschete-n-inne. Ufs Mal isch es du heiterer worde u äs isch uf enes Waldmätteli cho. Dert isch es chlys Hüsli gstande mit eme Gärtli drum ume. Us em Chemi het's grouchnet u d'Fänschter si offe gsi. Het s'Röseli dänkt: «Da isch ömel öper daheim, da cha-n-i frage, wo-n-i bi!»

S'Röseli het süferli a d'Tür topplet; aber da isch es erchlüpft, es het ganz hohl tönt; am liebschte wär es grad furtgschprunge; aber vor Angscht si-n-ihm d'Bei schwär gsi. Na me ne Cherli isch en alti, chrummi, chrydewyssi Frou usecho. Sie het s'Röseli lang, lang agluegt, es het's tüecht, äs chönnti derwyle ga Basel ache u wieder zrügg. Derna hat sie du gseit: «So! so! bisch du jetzt s'Röseli? So! so! so! Muesch s'Warte lehre, muesch lehre Geduld ha, weiss es guets guets Mitteli!» Sie het s'Röseli by der Hand gno u isch mit ihm i Garten-use, mitts-y-nes Grasmätteli. Dert isch sie drümal um ihns umegloffe u het gseit:

«Tue der Lyb verchürze,

mach derfür e Würze!»

S'Röseli het ufs Mal syni Füess nümme chönne lüpfe. Äs hat chönne chnorze-n-u porze, wie-nes het wölle, äs het am glyche Fläck müesse blybe. — U du si-n-ihm us de Füess use Würze gwachse u si i Härd abegschloffe. U sy Lyb isch ganz dünn worde u d'Ärmli o u-n-es si Dörn u Blettli us ihm usegwachse; sy Chopf aber isch e Rosechnopf worde, wo grad het wölle-n-ufblüeie.

Derwayle-n-isch s'Reseli dür e Wald us ghumplet u het s'Röseli gsuecht. Äntlige het äs das Waldmätteli o gfunden-u het dänkt: «Da isch es Hüsli, da ga-n-i ga frage. ob öppe die Lüt, wo hie wohne, s'Röseli heige gseh.»

Äs het toppelet, u wie bym Röseli isch o jetzt die alti Frou usecho. Ganz früntlig het sie s'Reseli agluegt u het gseit: «Gäll, du suechsch dys Schwöschterli. Chum, i will dir cho zeige, wo-n-es isch!»

Sie het's Reseli by'r Hand gno u het's i Garte-n-use gfüert. Vor em Rosestöckli isch sie mit ihm blibe stah u het gseit: «Was seisch zu däm Röseli?»

Z'Reseli het das Stöckli läng agluegt, u-n-ufs Mal het es grüseli afa briegge u het gseit: «Was muessi mache, dass es wieder mys Schwöschterli cha wärde?»

Die chrydewyssi Frou het der Chopf gschüttlet, u derna het sie gseit:

«Dy Fuess isch z'schwär,

dy Fuess isch z'schwär,

du humplisch wie-ne-n-alte Bär.»

Aber s'Reseli het sie bittet u bättet u het ere gseit: «Liebi, gueti Frou, was muessj mache, dass das Stöckli wieder s'Röseli wird?»

Da het die chrummi Frou no einisch der Chopf gschüttlet u het gseit:

«Dy Fuess isch z'schwär,

dy Fuess isch z'schwär,

du humplisch wie ne-n-alte Bär.»

Aber s'Reseli het ere agha bis sie het gseit: «Du muesch dert über e höchschte Bärg übere. Uf der angere Syte-n-isch es silberigs Seeli. Dert drus muesch du-n-es Chrüegli voll Wasser ga reiche u dermit z'Rosestöckli bschütte. De wird es wieder es Meiteli, aber wie chöntsch au mit däm Chnubel a dym Fuess!»

S'Reseli het sich kei Ougeblick bsunne. Äs het der Frou es Chrüegli gheusche u-n-isch uf de Wäg. Die spitzige Steine hei-n-ihm d'Füess gritzet, u hundertmal het es müesse-n-abhocke u verschnuppe u het gmeint, jetzt göis nümme; aber de het äs a sys Schwöschterli dänkt u het wieder en Alouf gno.

Wo d'Sunne-n-abe-n-isch, ischt es äntlige z'oberscht uf em Bärg gsi u het chönne hinde-n-abe luege. U du het es es silberigs Seeli gseh, gar nit töif unde. Mit der letschte Chraft isch äs zu däm Seeli gloffe. Je necher es zum Wasser isch cho, je meh hei-n-ihns d'Füess brönnt; es het's tüecht, sy chrank Fuess syg eis Für. Und es het blanget, für ne-n-y's chalte Wasser chönne z'tünkle.

U wo-n-es äntlige bym Seeli isch gsy, isch es a's Börteli kneulet u het sys Chrüegli gfüllt. Derno het's i däm silbrige Wasser syni Füess badet. Es het ihns tüecht, das chalt Wasser sygi Balsam.

Wo-n-es name Wyli sy Hogerfuess het usezoge - ai, ai! S'Reseli het syne-n-Ouge nid trouet: Es fyns, liechts, schlanks Füessli het es gha. S'Reseli isch mit der Hand drübergstriche, u syni Ouge hei glüchtet wie d'Morgesunne. Derna isch es ufgstande-n-u het probiert, ob äs das Füessli chönni bruche. O ja! es isch guet gange. S'Reseli isch ufem Seebörtli umegfäcklet wie nes Summervögeli.

Ungereinisch isch ihm du wieder z'Röseli i Sinn cho. Do isch's i allem Mondschyn über Stock u Stei zrügg, liecht u flingg wie nes Rehli.

Am Morge, ebb d'Sunne-n-uf isch, isch es bym Rosestöckli gsi u het ihm das silberige Wasser agschprützt. — Da si dam Pflänzli d'Bletter, Dörn ud Würze-n-abtrohlet, und uf's Mal isch z'Schwöschterli dagstande. Die zwöi Meiteli hei enand a-n-es Ärfeli gno, u derna hei sie enangere d'Hand gä u si heizue. Ungerwägs hei sie e grosse, grosse Arfel Farechrut gfunde für d'Muetter.

Aus: C. Englert-Faye: Schweizer Märchen, Sagen und Fenggengeschichten, Basel 1984

H. R. Niederhäuser (Hrsg.)

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch