Es ischt emol en Chnab im e Schiffli ine gsässe-n-und gfahre-n-ufeme Fluss, wo vil breiter gsy ischt weder d'Töss. Er hät welle-n-überdure zu syre Liebschte, eme gstaats Mäitli, wie's wyt und breit ekeis meh gha hät. Wo-n-er i d'Mitti use cho ischt, so hät er öppis ghört rüefe, wie wänn öpper am Vertrinke wer. Er lueget ume und gseht en alti Frau zable, wo's Wasser am tüüfschten ischt. Er git aber nüt drum und ficht, se vil er mag, das er bald überänne seig. Die Stimm rüeft äisig no, aber vil lysiger und schwecher. Underdesse schwimmt die alt Frau hert am Schiffli durre-n-und durab, und's Rüefe nimmt en Änd.

Aber äismols, chuum e paar Chlofter vom Schiffli ewäg, stygt öppis usem Wasser uf, wie-n-e wysses Näbeli. 's ischt e Wyb, aber kä b'rumpfeni Alti, näi: 's schönscht Mäitli, wo me hett chönne gseh, no vil, vil schöner, als syni Liebschti, wo scho dänne bym Wuer gschtande-n-ischt und gwunke-n-und planget hät. De Chnab achtet's aber erscht, wo das Mäitli uf em Wasser rüeft: «Fahr alliwyl, fahr zue in Ebigkeit!» Wo-n-er umelueget, se gseht er, wie die schöni wyssi Frau langsam durabschwimmt, wie-n-en Schwan. Und im wird's öd und bang um's Herz, s'ischt nid zum säge; e gränzelosi Sehnsucht chunnt über ne no dem frömde wysse Mäitli; und er vergisst sy Liebschti däne-n-am andere Bort und ruederet der Frömde nohe, wo äisig glychwyt von im ewäg vorusschwimmt und nüd loset, wie-n-er jez rüeft und ahalt, sie sell em warte. Nu dann und wann chehrt si ihres Gsicht, 's hellscht wo me hett chönne gseh, gäge-n-im zue - aber nüd früntli, sondern gar ernscht und bös.

Und dewäg isch dänn de Chnab durabgfahre Tag, Wuchen und Johri lang; aber das frönd wyss Mäitli hät er nie mögen erlange, und eso ischt er gfahre sys ganz Labe dur bis i d'Ebigkeit je.

Aus: C. Englert-Faye: Schweizer Märchen, Sagen und Fenggengeschichten, Basel 1984

H. R. Niederhäuser (Hrsg.)

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch