Vor alte Zyten-n-ischt e prächtigs melchs Gresli bis uf die höchste Grät ufe gwachse. Jez findt me's nu noch wyter unde. Worum ächt? Dorum dass es d' Pure z' guet gha händ derby und übermüetig worde sind. Wenn sie a de-n-undere Stäfle gsi sind, so sind sie viel nidsi gange gu tanze-n-und gu wüest tue. Ab de-n-obere-n-abe het's es aber nüd möge gi. D's Gras ist so guet gsi, dass sie drümal hend müese melche z'Tags; drum hend si müese dobe blybe. Das het ne gar nüt gfalle, und sie hend mängmal gseit:

«Milcherchrut und Cipriu                                                                                                                  Söllet ewig dürre si,                                                                                                                      Mutteri werd Fideri!»

Weget dem ist d's best Gras, d'Mutteri in der Höchi obe vertüret, und es het Fideri drus gi.

Aus: C. Englert- Faye, Alpensagen und Sennengeschichten aus der Schweiz, Zürich 1941. Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch