Es Meitli het welle z'Tanz goh. «Dä Obe gang nid!» het  ihm's Müetti gseit. «I ha der rächt a; gang doch nid, blyb deheime!» Aber 's Meitli het nid einisch welle-n-uberspringen-u verwäge gredt: «Un i wott, u wenn i mit em Tüfel heichäm!»

Derno isch es uf e Tanzbode. Es isch nid lang gstange, du chunt es jungs, grüens Heri derhär: «Se, alle, Meitli, mir wei eine ha!» Dermit het er's gno un isch mit ihm gfahre. Kei einzige Tanz hei sie verbyglo. Die angere junge Lüt, wo si do gsi, hei enangere gmüpft u gchüschelet, wo sie gseh hei, wie das gange-n-isch. Es het se düecht, die beide chöme nid z'Bode u tüei ume so flüge. U 's Meitli sälber het afo chummere: «Oh, hätt i doch ume der Muetter gfolget! Die het mer welle dervor si.»

Ändtlige hei d'Gyger der letscht ufgmacht. Derno het das Heri zum Meitli gseit: «I chume grad mit der hei!» 's Meitli het gsüfzet, aber nid dürfe widerrede. Derno si si zäme hei un i 's Gade. Der Her isch uf enes Trögli go hocke-n-u het gseit: «Zieh mer jetz der Stiefel!» 's Meitli het gfolget u het e lute Schrei to. Es isch e Geissfuess füre cho.

D'Eltere si überniede gläge; sie hei der Schrei ghört u si gleitig uberrueche i 's Gade; aber sie si z'spät cho. Sie hei möge-n-erchenne, wie der Tüfel mit em Meitli dür d'Luft us gfloge-n-isch. Grüselig, gar grüselig het 's Meitli brüelet; der Tüfel het's verschrisse. Weder Staub no Laub het me von ihm gfunge.

Aus: C. Englert- Faye, Alpensagen und Sennengeschichten aus der Schweiz, Zürich 1941.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch