Mutabor Märchenstiftung

Fachwissen, Kompetenz, kulturelle Vielfalt

 

 

Es Gschichtli vo eim, wo vil het möge-n-ässe

Land: Schweiz
Kanton: Thurgau
Kategorie: Schwank

D’Fischinger Chlosterherre sind zwor grusam fromm Manne gsi, aber etä amä Gspässli hend’s glych au Freud gha. Emol hend’s im Weiher e grossmächtige Fisch gfange, etä e dryssgpfündige isch gsi. D’Herre hend vo Verwundrig d’Händ über de Chöpfe zsämegschlage und gseit, der Kerli geb e paar Mol für all gnueg z’schmause. Do seit der Prior mit Lächle: «I wüsst glych eine, der würd de Fisch uf eimol ufässe.» «Cha nüd si!» rüefed die Chlosterherre im Chor, «oder, wenn’s wohr isch, so hol de Ma; mir wend luege, ob’s e so syg.»

Der Prior goht stracks i Spittel by Schürte. Det chlopft er am ene alte Hus a und goht i d’Stube yne. Do het e Frau Hanf gspunne; die isch erschrocke vom Rädli ufgsprunge, het e ugschickts Kompliment gmacht und gfroget, was der Herr Prior well. Der seit fründli: «Fraueli, wo hend ihr de Ma? I söt etis mit em rede.» Die Frau git em zur Antwort: « Er isch det by der Müli unde und treit Sägblöche us em Bach ufe.» «So, so», seit der Prior und frogt: «Frou, meinet ihr, eure Ma möcht e dryssgpfündige Fisch g’ässe?» «I glaub’s», seit d’Frau, «nu isch jetz e chly letz; er het grad vorig Znüni vum e Viertel Habermues g’ässe; aber i willem’s gschwind go säge.» Druf isch sie a Bach abe glaufe, und ime Wyli chunt der Spittler her z’stampfe. Er het si müesse mächtig bucke under der Stubetür und het au i der Stube müesse Sorg ha, dass er der Chopf nüd agschlage het a der Dili. Der Prior het em si Alige vorbrocht und gfroget, was er meini. Der Spittler het si nit lang bsunne und seit: «Jo fryli.»

Do sind’s mit enand go Fischinge. Bi der alte Sunne het der Schmid gad es Vechli am Brunne tränkt. Do frogt der gross Spittler: «Isch de Fisch so gross wie das Vechli?» Der Prior: «Nei, nei!» Bald druf sind’s do im Chloster in e bsunders Gmach ytrete. Me gheisst de Spittler a d’Tafele sitze; und en Choch het de Fisch zerstucket i etliche grossmächtige Platte uftreit und derzue e Moss Wy und es Brot. D’Herre sind by de Fenstere vorn gsesse und hend zueglueget. Bald sind die Platte grumt gsi; der Spittler lueget uf und seit: «Ja», bringet iez de Fisch! i ha iez so viel Voresse gha, dass i ne am End nümme ganz ufmöcht!» Die Chorherre hend d’Auge ufgsperrt und enand aglueget. Und eine isch ufgstande und seit: «Ja, my guete Ma, da Züg i de Platte isch ebe de Fisch gsi; de hend ihr, wie ihr gsend, suber ufputzt!» Er git dem Spittler no en Brabantertaler zum Trinkgäld und seit: «So, jetz gönd i Gotts Name wider hei.» De gross Spittler isch do gange, het aber, won er über de Chlosterplatz goht, no allbot de Chopf gschüttlet, als ob er no öppis z’wenig het.

Aus: C. Englert-Faye. Us der Gschichtetrucke. Ein Schweizer Volksbuch für Jung und Alt, Bern 1963. 

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch