Der Fuerme und der Häxemeister
D’Ihr wüsset wohl, ass vor alte Zyte hinger de Dörfern dur’s Mittelgäu ufe au ne Stross gfüehrt het. Uf dere-n-isch der Fuerme von Rohr vo Chesteholz albe gfahre. Dä Ma het mit der Geisle chönne chlöpfe, ass me’s angerhalb Stung wyt ghört het. Dä isch denn au e Mol mit schwärgladnem Wage vor nes Wirtshus cho het still und trinkt dinne sy Schoppe, und s’isch allerlei gredt worde vorn Banne, Häxe und so Sache. Uf em Ofebänkli isch en frömde Ma gläge, dä de Gäste-n-in alle Stucke widersproche het. Der Fuerme zahlt sy Schoppe, goht und will fahre; aber es lauft nit - d’Ross hei der Wage gar nit ab Fläck brocht. Euse Fuerme het der Pfäffer gly gschmöckt, chunnt wider yne und seit zu dem uf em Ofebank: «Wotsch mi lo fahre oder nit?» «Fahr, i ha nüt mit dir!» Der Fuerme goht use, chlöpft, lot astrecke, zieh - ’s het nüt gholfe; jetz isch em d’Galle gstige wie mene taube Güggel d’Äckefädere, der Wage tuet kei Wank. Er wider yhe und seit: «Lo mi jetz fahre, oder i zeig der, ass ig au öppis cha!» «Fahr, i ha nüt mit dir!» Der Fuerme wider use und ’s goht em, wie’s erseht mol. Jetz chunnt er no einisch yne, luegt dä ufem Ofebank a wie der Tüfel en armi Seel und redt ruch mit ihm und brüelt ihn a: «Lo mi fahre!» «ZumTüfel, lomi jetz rüehig, fahr!»
Wo der Fuerme jetz wider use chunnt, lot azieh und wider nit cha fahre, het er e gfluecht, ass ’s Harz d’Tanne-n-abgrunne-n-isch, nimmt ’s Mässer füre und sticht’s im Sattelross zwüsche de Chommetschitere-n-abe. Im glyche-n-Augenblick isch dä dinne vom Bank abe gfalle, mit em e grüslige Stich im Harz. Jetz het der Fuerme-n- erscht chönne wyter fahre.
Aus: C. Englert-Faye. Us der Gschichtetrucke. Ein Schweizer Volksbuch für Jung und Alt, Bern 1963.
Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch