`s isch ä mol en Bueb im Entlebuech uf d’Alb gange. Es het si en Chue verirrt in es Tobel; do ischt er einisch det abe gange und ischt lang dinn umme gloffe. Do chunnt er zletscht zue-m-ene alte Tor und ischt det ine; es ischt aber nit bschlosse gsi, und er het bloss ine chönne.

Wu-n-er ine chunnt, se gseht er en grosse Tisch und a dem sind Drei mit lange Bärte gläge. Wu-n-er nöcher gange-n-isch, so luegt eine von dene-n-uf und fragt en: «Was ischt für Zyt uf der Wält?» Seit der Bueb: «Äs isch hoch am Mittag!» Do fragt en sälle, ob men uf der Wält de Rosechranz au no bätti? Do seit der Weidbueb widrum, jo! Do het aber dä, wu-n-en gfrogt gha het, zue den andrene gseit: O heie, es ischt no nit an der Zyt, ass mir chömmid! Und jez göis no lang lang, bis si erlöst seige. Der Bueb het aber nit ghöre möge, wie langi Zyt as es no göi. Er ischt do wider zum Berg us und hei und het’s de Lüte verzellt, was er gseh heb. Wu aber die cho sind, händ si nüt me gfunde.

Aus: C. Englert-Faye. Us der Gschichtetrucke. Ein Schweizer Volksbuch für Jung und Alt, Bern 1963. 

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch