Im a Summer ischt by ra grusiga Hitz an alta Soldat uf ara Stross gsin. Ufam Rugga het er amen alta Zusparra an Habersack traga und im Sack bht er sächs Chrüzer gha, drü für de Schnaps und drü für ds Brot. Ufem Wäg begägnet am an arma Ma und bättlet an a. Der  Soldat git am drü Chrüzer und goht fürschi. Inämitta-n-im Wald chunnt ma noch a vil Ermera äntgäga, es ischt noch an vil grusigata Hudari gsin, där het um as Almosa aghalta, und er git ma de letschta Chrüzer. Druf seit der Ma: «Der erseht, wo der begägnet ischt, ischt der Apostel Petrus gsin, und Där, wo mit der redt, ischt der Her Jesus. Jez wünsch nu, was d’von Härza gära hescht, es soll der wärda.» «Es söll es Wort sy, i wünscha, das wen i eine gära i mym Habersack hätti, er dryn mües.» — «As soll so syn», seit der Her Jesus und abaus ischt er.

Um ds Zuenächta ischt üsa Soldat in as prächtigs Schloss cho, het da gässa, was ds Mul nu het wella, leit si derno uf ds Gutschi, entschlaft und fat a schnarchla und schnarfla, as ob a Chua brülleti. Aso gäge da Zwölfa chunnt’s dänn go am Gutschi rodla, ga ma der Bart zerlusa und gon a usantära. «I Jesch», seit der Alt, «i wett, du wärischt i mym Habersack», ischt aber nid z’lieb ufgstanda. Am Morga geit er wyter und het ordeli z’traga. Wia-n-er zu ra Schmitta chunnt, erzellt er dem Schmid, wia’s am ganga sei, und dä seit: «De bischt no guat ewäggcho, es hätti chönna fehla.» Druf heind s’ de Habersack ufem Ambos grad an an Pittä z’sämme gschlaga. Si tüend der Sack offa, und ussa chunnt an arma, fascht z’sämagschmätscheta Tüfel. Er ischt lahm ganga, bsunders ds rächt Bei het er grusig goset. Der leid Kärli ischt fortghülpet, se vil a’s er nu het möga.

An grossa Tschuppa Johr derno, wia der Soldat afa an alta Chrachi gsin ischt, se stirbt der Schänzler, chunnd uf und wil in de Himmel. Wia er chlopfet, chunnt der heilig Petrus under ds Pfänschter, seit aber: «Oha, deran eina, wia du bischt, lat ma nid ynna, denn du hettischt bald alls zundera-n-und obschi gehehrt.» Der Soldat rüeft: «Ja, wen er mi nid gära im Himmel heit, se gan i in d’Hell. Es ischt mer gwüss grad präzys und uf äs Haar glych, mit mym Habersack chumm i ätta derdür, wa’s ischt. Luog nu, das du nit noch drychuscht, heiliga Peter!» Mit dena Worta goht er in d`Hell. In der Hell heind's a aber au nid wellä, si heind halt gfürcht, er chönnti ättän amal eina täfla und müschela. Schnuerstracks chehrt er um und widerum in de Himmel. Petrus wil aber nüd vomma wüssa. Da wirft der Soldat grad de Habersack in de Himmel und wünscht si selber dry. Jez toggied er im Himmel, und Petrus het afa ättän amal gseit: «As ischt glych guet, das er da ischt, sus hättan mer nüd z`lacha.»

Aus: C. Englert-Faye. Us der Gschichtetrucke. Ein Schweizer Volksbuch für Jung und Alt, Bern 1963. 

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch