De Trubehansli
De Trubehansli ischt en junge Bäckesbueb gsi und hät en Chorb gna, und ischt i d’Räbe g’gange, und do sind d’Trubc schon schön ryf gsi und do hät er gässe bis gnueg. Do chunt de Vogt und g`seht e, und do seit er zue-n-em: «Hansli, ässe törscht, se vil das d` witt’, aber tuen mer e kei in Chorb yne, suscht chunscht is Loch.» Do isch de Vogt gange. Und do, wo de Trubehansli nüme hät möge-n-ässe, so macht er de Chorb voll Trube bis z’oberscht ufe, und z’oberscht tuet er er luter Reblaub drüber. Do wott er demit heiga. Do begegnet er dem Vogt.
Do seit de Vogt: «Hansli, was häscht im Chorb?» Do seit de Hansli: «He, er gsehnd’s ja, Laub!» Do seit de Vogt: «So las luege!» Und do, wo-n-er luegt, do ischt de ganz Chorb voll Trube. Do seit er: «Wart, du Läckersbueb, du Galgevogel, du häscht Trube gstole!» Do seit de Trubehansli: «Ma si verlyde, zwei Beeri!» Do nimmt en de Vogt mit em hei und schickt en is Loch. Und det händ`s en ygspert drei Tag.
Am dritte Tag fat de Trubehansli a chratze-n-a der Wand und chratzet und chratzet, bis er e grosses Loch dur d’Wand dure g’chratzet hät. Da nimmt er es Bumböli usem Sack, schrybt demit a d’Wand:
«Die Here vu Züri sind witzig Und de Grossmünschter ischt spitzig, Und wenn die Here vu Züri Auge hette wie Rappe, So chönted si doch de Trubehansli nüd ertappe.»
Und do schlüft er zum Loch us, lauft furt und chunt wyt und aliwvl wyter und chunt zletscht bis go Holand abe.
Und do händ si mängs Jahr nüt me vu-n-em ghört. Do e Mal amene Suntig z’abig sitzt syn Vater und sy Mueter im Wirtshus. Do seit der Vater zu der Mueter: «Warum magscht au nüd trinke?» Do seit d’Mueter: «Ach Her Jeses, weischt denn au nüd, dass’ iez zäh Jahr isch, das de Hansli furt ischt? Und mer wüssed nüd, wie’s em gaht, öb er na am Läbe-n-ischt!» Und wo si so am Feischter stöhnd, so chunt e Gutsche z’fahre, zwe Laggeie hine, zwe Laggeie vorne: Und vor dem Wirtshus händ si still, und stygt en Herr use und chunt i das Wirtshus ufe, und det hät er eis z’trinke bifole. Und do fat er d’Lüt a frage-n-öb si de Trubehansli au g’chent hebed, und öb er au na läbi. Do fat grad d’Mueter erschröckli a schreie-n-und «Ach myn Gott, das ischt ja myn chlyne Bueb gsy! Ebe wüssed mer nüd von em, und wänn i e nu au na-n-e Mal chönt gseh, dänn wett i gern sterbe!» Do seit de Vatter: «Heija, ich au!» Do staht de Herr uf und staht vor die alt Frau zue und seit: «Ich bin der Trubehansli, ich bin der Trubehansli!» Und do ischt halt e grossi Freud gsy, und do hät er la Wy und Fleisch gnueg ufträge, und hät la de Giger cho, und do händ si zämme tanzet.
Aus: C. Englert-Faye. Us der Gschichtetrucke. Ein Schweizer Volksbuch für Jung und Alt, Bern 1963.
Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch