Bur und Landvogt
Ufem Schloss Gilgeberg het zue-n-ere Zyt e Landvogt gläbt, wo’s gar wohl mit de Bure het chönne. Aber, «d’Bure lure, so lang si dure!» Der Landvogt isch e Mol spaziere gange-n-und trifft ufem Fäld.e Bur a, wo g’acheret het. Grüesst ihn: «Guete Tag, Nochber! Wie goht’s, wie goht’s?» - «Hin und här!» seit der Bur, und süsch nüt; er het's ebe druf agleit, der Landvogt chybig z’mache.
Der Landvogt dänkt: «Dä Bur mues me schynt’s by me-n-andere-n-Ohr packe, süsch redt er nit!» und macht der Vorsatz, er well ihn ’s nöchscht Mol populärer arede. - Paar Tag spöter chömme si richtig wider z’säme, und der Landvogt seit: «Flyssig, flyssig, Nochber? Dir heit doch do zweu scharmanti Ross!» - «’s sy aber ou zweu schöni Fülli gsi!» macht der Bur, und het si kei Ougeblick i syr Arbet lo störe.
«Wart nur», dänkt der Landvogt, «i will di lehre, mit der gnä-dige-n-Obrigkeit rede, du Pflegel, du!» und foht a studiere, wie-n- er ächt dä Bur einischt chönn empfindlig zwicke. - Der Bur het’s aber meh us Meischterlosigkeit as us Bosheit to gha und näbezue doch der Landvogt g’reschpektiert. - ’s wird si bald zeige.
Bim Chleene findt er einisch e schlofende Has und cha ne läbändig foh, dänkt, das gäb jetz es schöns Presänt is Schloss ufe. Er leit deheim der Sunntigchittel a, nimmt dä Has i d Buese-n-yne und trampet so i der beschte Meinig der Schlosswäg uf. Im Schlosshof under de höche Schattebäume ergoht si der Landvogt und gseht do so ne schwäre chäche Ma der Hubel uf walke. Seit zue-n-em sälber: «Was will ächt dä vo mir?» Bald het er do gseh, dass es dä grob Bur isch und hitzt ihm bigopp all Schlosshünd a, und die si halt der Bärg ab uf ihre Ma los, wie Dracke. - Sälbi Zyt si d’Schlosshünd i gar grossem Aseh gstande, und der Bur wär frei erchlüpft, wenn er z’erchlüpfe gsi wär, wo-n-er si gseht cho. Aber er isch z’mitts uf em Wäg bockstill gstande, het ume vorfer sy gross Chittelchnopf ufto und der Has lo zu der Buese-n-use springe. Jez sy d’Hünd - was gisch was hesch - dem Has noh und hei der Bur nümme-n-agluegt. Der Landvogt gseht’s mit Verdruss, wie die ganzi Chuppele-n-i Wald vne schiesst, chunnt obe-n-abe z’pfödele und frogt: «E-e! E-e! Wäm springe-n-ou die Hünd noh?» - «Dänk däm, wo vorewägg springt!» seit der Bur, und het nit emol ’s Gsicht verzoge.
Jetz isch der Landvogt fascht versprützt vor Töubi und het si schier nümme g’spürt, het aber nit vil lo merke und seit derno zum Bur: «Chumm ufe i’s Schloss, de muesch eis z trinke ha!» Der Bur het d’Yladig gar nit abgwise, und im Ufestyge erzellt er derno, was ihn do ufe tribe heig, und was er ihm heig welle bringe. Aber der Landvogt isch z’häfti ertöubt gsi und het keis Mitlyde meh gha mit em Bur. Winkt ime Chnächt und treit em uf, er sell mit däm Gase i Chäller abe-n-und ihn fülle, ass er eberächt gnue heig und e de gottsvergässe-n-abdrösche. - Der Chnächt tuet wie` s ihm bifohle gsi isch, und der Bur het si in erschte Teil ordli chönne schicke. Wo-n-er afe ölf oder dryzäh Chännli voll versorget gha het, ass em de Wy afe d’Pelzchappe lüpft, dutteret’s em d’Metti chönnt jetz de gly agoh, gseht uf dene grosse Fässere-n-obe so näs chlys Bolerli ligge-n-und seit: «Do drin mues gwüss no nes guets Tröpfli si, mer wei versueche, i ha süsch, gloub i, us eme-n-iedere Fass e chly gha» und schlot mit der Fuscht der Hahne-n-us. Der Wy chunt z`springe bogewys, und der Chnächt ou und levitet: «Du Sürmel, was machsch ou?» und stosst gschwind der Finger i’s Loch.
Der Bur het der Hahne gsuecht, findt en und wie s der Chnächt bifihlt, steckt er em e näbem Finger ine und – pouf! mit em Hammer druf. Jetz isch der Chnächt halt a das Fässli agnaglet gsi und schreit gottserbärmlig. Der Landvogt vorusse het scho lang uf die Musig gwartet, und ändlig, wo-n-er lang gnue gluschteret gha het und der Lärm jetz agoht im Chäller, het er dänkt: «Aha, jetz gärbt er ihn einisch, dä Singel!» und rüeft zum Überfluss no i Chäller abe: «Triff ihn ume! Verwix ihn! Hou-ne rächt ab!» Der Bur isch as e ghorsame Diener scho a der Arbet gsi und hout do ab eme schöne Limmerechäs es ganzes Vierteli, nimmt dä Bitz vorfer i d’Buese, wo vorhär der Has gsi isch, und tuet der Chittel bis obe-n-y. So gwagglet er mit überschlagene-n-Arme d’Chällerstäge-n-uf, het es Gsicht gschnitte, wie vorfärndrige Holzessig, suri Ouge gmacht und der Chopf lo lampe wie-n-e-n-arme Sünder.
Z’oberscht empfoht ihn der Landvogt mit härzlicher Schadefreud, lachet und seit: «Gäll Bürli, du hesch dä Rung dy Teil erwütscht für dys bös Mul!» «Allwäg ha-n-i!» antwortet der Schalk. «Her Landvogt, ig und mis Froueli hei emel es Vierteljohr dra z’chöue!»
- Dir gseht, grad under d'r Chällertür isch die Gschicht us.
Aus: C. Englert-Faye. Us der Gschichtetrucke. Ein Schweizer Volksbuch für Jung und Alt, Bern 1963.
Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch