Schi heint d Lich varma riehen Bürger vam Chloschter us'm Hus gätragn zur Vrgräbnischt. Bin denän Vrgräbnischtlütn sind au zwei Nachburä gsin. Eina het noch zrugg gluaget zum Hus und het grad säga wellen: «Jetz muass är au fort us schim hübschn Hus!» Aber uf eimmal isch ma ds Wort im Mul bstäched wia era Geiss a Chabisstorzn. Er hed nun aswas gäbrummlet wia: «Du tusägi Zit, was gsian i da dobna?» old (oder) so aswas. Discha hed gfreeged: was är denn au hei? Dua hed'r gseid: «I will dr's denn drna sägn.»

Wia dua d Vrgräbnischt vrbi gsin ischt, hed discha dua gfreeged: «Hescht än ätta gsehn?» «Ja, äbn», seit dr eerschta, «wia sch mid'm Baum (Sarg) choon sind und miar vam Hus sind, hed'r zum Chammerenpfänschter usser und apper uf nisch gluaget.»

«Das chann woll sin», het dua discha gseid. «In der Familjen isch das nüüd Nüüsch. Im Läbn heintsch nia gnuag, und im Tod findentsch kei Ruab.»

J. Vetsch. Ds Goldbrünneli. Eine Sagensammlung aus Klosters und Umgebung. Klosters 1982, © J. Vetsch

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch