Dr Häxatanz im Riedloch
As ischt amaal an Purscht gsin. Där ischt ira duuchla Samschtig Nacht spaat vam Hengert us ma Nachbardorf häin choon. Uf am Wäg hed s nan gatroffen, dür an duuchla Wald z gaan. D Lüüt wennd gar phaupten, as gäischti in däm Wald.
Wemma an Wiil gangen ischt, sa chund ma zur a Lüütari. As ischt anznän, dass vor alten Ziiten ünsch Vorfaara dort dn Wald gwerrt häind, um an bitz Wäid für irrja Vee z brchoon. «Uf am Ried» häisst die Gäged. Dört hed s as par Hütta und Schärma. Im Längs) (Frühling) und im Herbscht tüend dört as par Püürlani maijasässen. Sus is öd und leer uf am Ried. Grad wie gmached für ds Häxavolch. Derra häi s denn au dört, bsundersch im Herbscht, wenn niemed mee ummer ischt, wenn di Bränta (Nebel) ummerstüübt und d Függsch aafeend bällen. Wär nid herrt muoss, gäid um liwinteren ummer nümma uf ds Ried.
Ünscha Purscht ischt denn aber käin engschtlicha gsin, und schiir hübschen Liebschti van dn Schwarzseeweralpen zum Tratz gäid är über ds Ried häin. An Düüchli ischt gsin an däm Abed as wie ira Chuo. Di Bränta hätta ma schniiden chönnen. Ais in ds andara ischt är under am Wäg gsin oder ischt über Escht und Gretza (Zweige) gstürchled. As hed nan bigott grad ummer gworfen wie as nass Chalb.
Jetz wie är entli us däm tonders Wald uusser chunnd uf ds Ried, was gseed är? Liecht in dn Schiiben van äira van dennen Hütten. Säb ischt ma denn notten karioos fürchoon, as Liecht um die Ziit ira Hütten uf am Ried, wuo die Puura schon lengschten gstellt ghan häind.
Liisli, liisli wie an Chatza ischt är uf die Hütta zuogstüüred, um an Ggugg dür ds Palggji z tuon. Hofali hed är ds Gsicht an das blind Glas vara Schiiba gatrückt, sa tuot s an Tätsch ob ma, dass är fascht van däm Tütschi (Holzklotz), wuo är druuf gazeebled hed, in di Guudla (Pfütze) appergatrooled wee. Herrt ob schiim Chopf ischt an andara fürrher choon und hed angfangen reden. Duo merkt ünscha Purscht eerscht, dass s as Wiibavolch gsin ischt, wuo gredt hed. Dr Stimm naa hed s an Jungi siin müessen.
Schi säid ma, schi häijend da grad Tanz. Är söll inner choon. As sii doch läid und chalt dussna. Wie sch asoo fiin und früntli gredt und nan zur ma Tanzji iingladen hed, däicht üns Pürschtli: «Da laascht di nid lan nöten. Wär wäiss, wenn d widrum sa billig drzuo chuscht.»
Är ischt in der höllischen Düüchli im Vorrhuus dr Wand naagatapped wie an Blinda. Drbii hed är as parr Maal dn Grind tonderli angschlagen und hed schi hellisch glüscht z fluochen. Ar hed s aber vrhebt. Wuo Wiibavolch ummer ischt, muoss ma albig an bitz fiiner tuon, as äim drum ischt.
Uf äimaal gäid di Tür, und är stäid in dr Stuba zmitscht irma Gvölch van Juppen. Asie äim wee ds Härz in d Hosa gchiid. Nun grad as bitzji gatötterled hed s ma auch, säb muoss ma schon sägen. Är ischt aber gar an cheeriga gsin, bsundersch um ds Wiibavolch um. As sind da mee hübscha as läida gsin, und är däicht: «Sii s wär s da well. As hübs Koor (Corps) is, und i bin käin Dräck ggruuna, dass i inner choon bin.»
Där hellisch Gglünggi! Säb muoss i sägen. Schiin Liebschti, das zier Mäitji van dr Schwarzseeweralp, hed är libaramänt vrgässen wägen dennen tonders Täschen. Und drbii hed är käin bitz gwüsst, mid wäm är s z tuon ghan hed. As ischt doch as untrüüs, unzuovrleesigs Koor, das Mannavolch. Aini nümmt nan jetz bim Arm, asoo zart und fiin, dass ma grad wie Füür dür dn ganzen Liib uus ischt. Är soll doch sa guot siin und nan äis uufmachen. Drbii trückt sch ma an zieri Giiga in d Hand. Dr Burscht hed schi gwerrt. Är häi schiir Läbtig noch käin Giiga in dr Hand ghan. Ar chönni käin Ton spiilen.
Säb sii preziis ggliich. Är söll nun amaal prabieren. Gären oder ungären höggt är schi uf dn Musikantenbaach (Bank). Lieber hätti är mid der hübschen Schwarzen, wuo nan asoo warm angluoged hed, gatanzed. Där tonders Schliifer.
Är lüpft di Giiga under den Ggötsch (Kinn) wie dr Nüühüüsler bim Tanz im «Rössli» und faart mit dem Bogen über d Säita. Ier hättend ghören sollen. Gatönt hed s bim tuusig wie ara Bsatzig im «Rössli», dem Nüühüüsler zum Tratz, wuo schiir Läbtig nüüd anderscht gatan hed as an dn Tänzen uufmachen.
Aber wär sind die Wiibavölcher gsin? Säb wetted ier wüssen. As sind Häxa gsin. Van überaal sind sch choon, äini sagaar van Paris. Dm säben hed uns Pürschtli nüüd mee naagfreeged. Wiil är gmerkt hed, dass är spillen chann, hed är die Giiga nümma abgsetzt. D Häxa sind nümma z erschnuufen gchoon. Hofali häind schii schi uf di Beech (Bänke) ghöggt ghan, sa is widrum los gangen: Schottisch, Polka, Walser. Hoggen bliiben! Drvan ischt käin Red gsin, d Füess häind van sälber angfangen schi wäiggen, und astett ischt äini wie di ander irma Gsprüng und Gfleugg gsin, dass ma nun mee Juppa und Wada gseen hed. Asoo sind die Häxa uf ds Tanzen.
Uf äimaal ghörd ma zmitscht im Spill, as ischt as wahrs Wunder gsin, bin däm Lärmen, vam Dorf här d Chilchenuur schlaan. Zwölf Schleg hed s gatan. Mitternacht!
Uf Tätsch is duuchel worden in dr Stuben. Di Güga hed nümma gatönt, är hed chrazen chönnen, sa viil as är hed wellen. Van dn Wiibavölchern hed ma nüüd mee ghörd. Jetz säid ma äini ganz liisli undr dr Stimm, schi siijend mächtig zfriden gsin mid im und zum Dank törfi är die Giiga phaalten. Druuf gäid di Tür. As ischt müüslistill gsin in dr Stuba.
«Jetz gaant sch», däicht ünscha Purscht, packt di Giiga in dn Ranzen, stäid uuf und tapped mit uusgspräizten Armen, dass är niena dn Chopf aaschleeji, dür di duuchel Stuba in ds Vorrhuus uus. D Chuchitür ischt offen gsin, und dür an Spalt im Tach ischt as bitzji Lüütari vam Manaschiin in d Chuchi apper choon. Was gseed är jetz? Äini na dr andaran van denen Täschen erwüscht an Bäsmenstiil, höggt schi druuf und faard wie an Flädermuus dür ds Chämi uf. Drzuo häind sch as was as Sprüchli gabrummled, wuo är nid vrstanden hed. Zletscht bliibt äin Bäsmen zrugg, ich nümmen an, as sii dr Stallbäsmen vam Puur gsin. Uns Pürschtli nid fuul, erwüscht dn Bäsmen, höggt schi druuf und säid: «Ds Chämi uf und überall an.» Där hellisch Ggalööri! As jedes Chind hätti erraten chönnen, dass ghäissen hätti: «Dür ds Chämi uf und nienä an.» As ischt ma ggangen, wie s ma ghörd hed. Uuf und uuf hed är an denen Chämistäinen di Tschüdala (Kopf) aangschlagen, dass är fürrher choon ischt, bigott wie an Chämifäger.
«Drfür han i an zieri Giiga» hed är schi gatröscht, wiil är mid dm Schnuuzneedli und Spuder dn gschuntnen Grind griben hed. Drnaa höggt är schi uf an Stäin. Dr Wunder hed ma käin Ruob glaan. Di Giiga hed fürrher müessen. Jetz säg aber au, was zücht är us däm Ranzen uusser. An hübscha ziera Fuggsaschwanz!
Das ischt denn notten über ds Boonalied. Was hed är ghan van der ganzen Nacht? An gschuntna Chopf, an Fuggsaschwanz und drzuo däichi ds Gspött van denen Häxen. Asoo läid und uwürsch schmäizt är dn Fuggsaschwanz in dn Wald iin, neschtled dn Ranzen zuo und schläärgged müed und zrschlagen dm Dorf zue. Was hescht anderscht erwarten wellen, du häxen Narr! So gäids s äim, wemma schi z teuf iilaad mid dm Wiibavolch, bsundersch wenn s Häxa sind.
J. Vetsch. Ds Goldbrünneli. Eine Sagensammlung aus Klosters und Umgebung. Klosters 1982, © J. Vetsch
Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch