»Jä, dass de mid-em Toggäli grad gar nytt syg,« entgegnete mir eine Schächentalerin, »das säged iähr miär de doch nitt zgloib. Eppis vom Beesä isch das sicher. My Schwester isch de furchtbar vo dem cheibä Toggäli 'plaget wordä. Und das isch de sicher, das es miär alligs gheert hennt chu; miär hennt's gheerig und rächt gheert im Schnee gypschä (knirschen). Und damals isch einä züe-nn-ärä z'Gass chu, und der hed-er-es jedesmal chennä virha, wennd-si ds Toggäli gha het. Är hed alligs so hindsch glachet und het züe-nn-ärä gseit: ›Wiä isch d'r diä Nacht ggangä um diä und diä Zytt? Hesch nytt gspirrt?‹ Und jedesmal isch i'troffä!«

Kress. Arnold

Quelle: Müller, Josef: Sagen aus Uri 1-3. Bd. 1-2 ed. Hanns Bächtold-Stäubli; Bd. 3 ed. Robert Wildhaber. Basel: G. Krebs, 1926, 1929, 1945

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.