Vom Schmied u vom Doggeli

’s Doggeli het gäng e Schmied ploget. Du isch er zu eim gang; wo öppis gwüsst het u het ne-n um Rot gfrogt. Dä seit ihm: „Däm isch scho abzhälfe. Du muesch mer jetz ume folge. We de z’Nacht gspürsch, dass es chunnt, so grif zue, u we der öppis i d’Finger chunnt, sig’s de, was es well, so gang de uf en Ambos mit ihm u gib ihm mit em Hammer. Lo’s nid goh; schlach zue u spar nüt. Es guetet de gwüss; glaub mersch.“

I der Nacht druf chunnt ’s Doggeli ume. Dr Schmied grift zue u verwütscht e Strouhhalm. Er lot ne nid los, treit ne i d’Schmiedte, leit ne uf en Ambos und schlot toll mit em Hammer druff, bis er dänkt, es chönnt gnue si. Demo isch er ume i ’s Bett u het Ruehw gha.

Am Morge geiht er i d’Schmiedte. Do lit am Bode es alts Fraueli. Es isch ganz verchnütschet u tot gsi.

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.