E Has u doch e ke Has

I de junge Johre bin i Chnächt gsi. Dr Bur isch e Githung gsi bis a Hag use. Ändtlige het’s ne wüescht ghaue; är het nümme welle z’grächt cho. Einisch bin i vom Grase heicho u ha d’Sägetzen im Schöpfli ufghänkt. Du chunnt vom Burehus nohe e grosse Has derhär. Gli druf het men us em Feischteren usen es wehligs Weijele u Jammere ghört. Du chunnt dr Charer: „Jetz isch grad dr alt Bur gstorbe.“ „I weiss es scho. Äs het ne vori eine greicht. Hesch es nid ghört, wo d’ umen Eggen ume cho bisch?“ han i zue-n-ihm gseit. „So, hesch au dä Gedanke gha?“ macht er u luegt mi läng a.

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.