Äis ischd äina gsiin, där ischd Winterziits gen uf Figs lotzen. In arra Schiir hed er nen abgwarted; döö ischd äina chun; dr Lotzer hed zem Lüüssloch üüsi de Schutz abglaan; dr Fugs hed no e Sprung taan und ischd derna bliibe-l-ligen und hed si nimma gwäigged.

Dr Lotzer ischd zöö-n-im, hed im dee hindrem Bbäi zsäme- bbunden, ischd mid im emzrugg und in Gaden und hed nen an en Nagel a Diliboin üfghäichd.

Döö gäid's nid lang, chunnd en andra Fugs; zem Tirloch hed er d'Schnurren inhagstreckd ung gsäid: „Fugs, schwenzlischd no? Fugs, schwenzlischd no?"

Was gäid! Dr Fugs vum Diliboin springd abhä und über ds Rischitirli üüs, dr ander i Sätzen desallsab und dar mid de zsämebbundnem Bbäinen naahi; äis, zwäi sii s' verschwunde gsiin.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.