E Schööji ischd bin äim z'Wiiller uf dr Steer gsiin. Där hed gankned. Aber dr Schööji hed gargwooned, äs chennti nid alls mid rächten Dingen zöö und har gaan. Wa dr Büür ischd üüsi- ggangen, hed dr Schööji gschwind de Dechel vum Ankechibel abgnun, und richtig, nid es Tränelli Nidlen ischd im Chibel gsiin, aber uf em Boden es Chärtli; är nimmd's i d'Finger; äs ischd eppes drüüf gftanden: Us jedem Hüüs es Leffelti volls!

Ooni lang z'wärwäissen hed dr Schööji ds Chärtli bhäärded, ischd o üüsi und hed ds Chärtli bim Schiiterdotzen in e Chlack taan. Derna ischd er umhi i d'Stuben. Dr Man ischd umhi am Ankne gsiin.

Aber ditzmal hed's egghäin Anke ggän, derfir ischd düüssen allerläi ggangen! Us em Chlack, wa ds Chärtli ischd gsiin, sii Schwetteni Nidle chu z' rinnen; us enem Tränelli hed 's es Bächelli ggän, us em Bächelli em Bach; dr Dotzen hed afa-w-wäiggen uw wäiggen u-r-ricken u-r-ricken, und d'Nidlen hed nen bis a ds Hüüs unnefir gschwäichd.

Und das ischd afan gwuss waar; z'Wiiller sii ja d'Hiiser eso eng binenandren!

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.