Äis wän e faarende Schööler chun. In enem Hüüs ischd d' Möötter mid enem Mäitli ellenggen dehäimme gsiin. Dr Schööler hed das Mäitelti gseen und zer Möötter gsäid, ira Chind siigi in arra gwisse Stund in grosser Gfaar; si chenni däm dervor siin, äs selli bin allem, wa's machi, sägen: Das wald Gott.

Dee Alten häin drüüf gsorged ung gchummred und siin geng hindrem Mäitli gsiin und häin im üüsdruckelli aghäben, äs selli geng sägen: Das wald Gott.

Us em Mäitelti hed's es tolls Mäitli ggän, und äs wäm bald um zwenzg Jaar umha alts gsiin. Äis es Tags hed's es Säilti mit arra Treegle gnun und ischd i-w-Waald, as wen es si welti ds Läben nän; äs hed ds Säilti mid dr Treeglen uf enen Ascht greerrd ung gsäid: „Das wald Gott!" Döö ischd ds Treegelti embrinha ghiid. Äs hed's no äis üüfi greerrd: „Das wald Gott!" Ds Treegelti ischd umhi obeninha chun. Zum drittenmal hed's ds Treegelti üüfigreerrd: „Das wald Gott", und zum drittenmal isch'sch embrinhachun.

Jetz ischd dee gwissi Stund, wa dr Schööler dervun hed gsäid ghäben, verbii gsiin; äs hed ds Säilti gnun, ischd häin ung gretteds gsiin.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.