Sabald as d'Sunnen hed agschinen, siin us e Fleenen d' Zwäärgleni abha chun. De sii s' geng zer gliichem Blatte ggangen und häi si drüüf gsunned ung gwärmd. Geng um die gliich Ziit sii s‘ chun.

Aber da ischd e junga Gali gsiin; där hed nen eppes welle ticklen und hed nen uf dr Blatten es Fiir gmachd, bis dr Stäin ischd gfiiraga gsiin. D'Choli ung d'Glööd hed er furttaan; neemmen hed eppes selle vun im merken.

Wa d'Sunnen ischd virha gsiin, sii d'Zwäärgleni chun und uf d'Blatte gräbled. Aber äis um ds ander hed lüüt afam breelen; alli häi schiizli d'Feessleni verbrennd. Siithar siin hee z'Gägni egghäiner Zwäärgleni mee; si sii furtggangen und nee mee chun.                                  

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.