I bsinnem mi no, as we's hiit wään, wa Dratt und i siin im Räätrisbode z'Alp gsiin.

Äs ischd im Herbscht gsiin und hed uber Nacht en Grääwwi gschniid ghäben. Im Gaden häim mer e frischgfäärleti Loose ghäben. Am Morgen bin i abbi uf e-r-Rüüss gam mälhen. Meer häin es Hälmicheeli ghäben, und wan i das am Mälhem bin, chunnd em mordschäibe-l-Loosen uber e-r-Rüüss dasanha. I gseen no liibhäftig, wee si gäg das Cheeli chunnd u-r-rochled und wee ds Hälmi gäg sa stichd. I ha d'Loose furtgjäikd, und uf ds Mal isch schi furt.

Wan i bi zem Atte chun, han i dä gfräägd, warum das är jetz äimmel o d'Loosen häigi üüsglaan, das tieji doch därren nid gööd. „Was, d'Loosen üüsglaan?" säid Dratt, „der ischd doch im Gaden. Egghäim Mentsch hed dee üüsglaan." I gaan ge guggen, und richtig, iisi Loosen ischd bi Fäärlenen im Gäbe gsiin.

Döö siin mer dee ander Loose ge sööchen und häi gmäind, dee gheerri a d'Grimslen. Aber neenä ischd es Gspoor gsiin. Und es Gspoor hättem ma doch meesse gseen.

Wam mer a d'Grimsle chemen, hed dr Winterchnächt niid gwissd vun erra Loosen.

Jetz häim mer gwissd, was das fir ne-l-Loosen ischd gsiin, d'Richelloosen und nid en andri.

Äis häi d'Winterchnächta dee Loose o gseen; si ischd vum Sumerloch inha chun. Döö häi si en Hund abglaan; aber där ischd anggäänds zruggchun, de Stil zwischem Bäinen.

Am Morgen ischd en Grääwwi gsiin.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.