Im Birchetale siin Hieterböeben binenandre gsiin. Döe hed äina wellen han, mid arra Halen chenntem ma si erhäichen. Die andren häin afa-l-lachen; aber är hed bherted, wool, das siigi eso und hed en Halen um en Hals taan; aber, das hed er nen atinged, wen er de zabli, selle s' nen den abhanän.

Är hed en Halen um en Hals taan; döe chunnd e Fugs; uf drii Bäinen hed er glamätsched und hed fascht nid virers megen. D'Böeben bis an dän mid dr Halen um en Hals siin dem Fugs naa. Dr Fugs hed taan, as wen er wellti zsämeghijen. Wen äina ischd bien im gsiin ung gmäind hed, etz chenn er nen nän, hed er umhi es par Gimp taan, und uf ds Mal häi si vum Fugs wäder Hüüd no Haar mee gseen.

Wa s' sii zruggchun, ischd där mid dr Halen um en Hals tota in arra Stüüde ghanged.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.