Äis wän es Wiibli gsiin. Das hätti si nimma chenne cheeren un nid gwissd, wie de Schulde-w-werren.

Das hätti dr Tiifel i d'Nasen überchun und hätti im anerbotten, är wellem ma es Handhuttli ghüüfed volls Guld zöehan; aber we's ma ds Guld nid emumhi chenni gän, miessi's de siis siin.

Dem Wiibli hätti das newwa nid rächt i Chratte passd; aber äs wän hinn u vor am Hag a gsiin.

Am End hätti's de-w-Willen derzöe ggän, und dr Tiifel wäm mid dem Handhuttli chun.

Döe hätti's nen döe gfräägd, ja, ob är nid o zfridna wän, wen es ds Handhuttli nummen äbevolls zruggbrächti.

Ja, warum den nid, gäb im dr Tiifel zem Bschäid, und hätti allem a gmäind, är häigi das Wiibelti fir sicher im Lätsch.

Döe hätti ds Wiibli es Schiid gnun, wäm mid däm uber ds Handhuttli gfaaren und hätti gsäid, so, är chenni ds Handhuttli gab umhi nän, äs häigi an däm gnöeg, wa's abgstrichen häigi.

Eso wä's dem Tiifel ggangen. Nid vergäbe säid ma drum:

„Des Tiifels Lischt ischd arge Lischt,

Der Wiiber Lischt vil ärger ischt!"

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.