Äs ist scho lang sidä, da hed uf der Bluämatt ä Chnächt dienäd, da ist ä grossä Furchthans gsy. Zuä dem sait einist der Buir, är well em sys best Heitli Veh gä, wenn er der d'Nacht am Zwelsi z'Stans us em Beihuis ä Totäschidälä holi und uf d'Alp uifä bringt. Der Chnächt hed sy lang bsunnä. Ändlich hed är dänkt, ä so nä guoti Chuä syg ä schenä Prys, und ist gangä. Wo's grad just zwelsi gschlagä hed, ist er is under Bäihuis abbä und hed einä vo denä Totächepfä wellä näh. Aber ganz ditlich hed dä zuo nem gseid: „Lach mi la blibä wo ni bi."

Der zweit seid em s'ganz glychlig und erst der dritt hed si la näh. Wo ner a d'Gränzä ist cho, wo d'Bluämatt afahd. hed er ä chli ghirmäd. Da seid d'Totäschidälä zuo nem: „Wyter chan i mit diär nimmä cho, säg dym Buir, dui heigist mi bis hie härä dräid; wen er's de nid glaibä will und der d'Chuä nid gid, so gaht's em à schlächt.

Der Chnächt hed das so uisgrichtet und der Buir heds fir gschyder gfundä, ihm d'Chuä z'gä.

Aus: Franz Niederberger Sagen und Gebräuche aus Unterwalden, Sarnen 1924. Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch