E graui Chatz
E graui Chatz
Einisch isch e Bueb zume Meitli gange. Du chunnt e graui Chatz zum Pfäischter ihe. Gli druf erschüttet si ’s Meitli, wie wen es tät früre. Du merkt dr Bueb erscht, dass er no schlofsturm isch u im Erwache u frogt ’s Meitli, was gange sig, ob es sig furt gsi. Das het ihm ume mutze Bscheid gä.
Dr Bueb het gnue gwüsst. Er het das Meitli lo ne graui Chatz si u isch nie meh zue-n-ihm gange.
Die Seele geht als Katze fort; der Leib bleibt völlig leblos zurück. Sie schlüpft bei der Rückkehr durch den offenen Mund hinein; bei der Vereinigung von Seele und Leib schüttelt es das Mädchen. Deutlich erkennen wir die Katze als Seelentier.
Aber die Sage zeigt noch einen neuen Zug. Das Mädchen verfügt über geheimnisvolle Kräfte. Es vermag die Seele, welche sich auf die Wanderung begibt, um Unheil zu stiften, vom Leibe zu lösen. Die Katze kommt als Seelentier seltener vor; meistens kehren im Volksglauben Maus, Fliege, Wiesel und Vogel als Seelentierchen wieder; denn sie kennzeichnet vor allem ein behendes, flinkes Wesen. Wenn aber noch heute der Glaube lebendig ist, einzelne Menschen besässen die Fähigkeit, sich in Fliegen, Vögel oder in Mäuse zu verwandeln, so klingt darin unausgesprochen die alte Vorstellung von den Seelentierchen an.
M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929
Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.