Gschängts Brot

Amenen Ort isch e Büri gsi; die het den arme Lüte nüt möge gönne; d’Süi si re lieber gsi. All Bot het si gross Bitze Brot i’s Tränkibockli geht; dernäbe het si dr Git falsch verdräiht.

Wo si sich gstorbe gsi, het e Jumpfere d’Chelle gno. Dr Bur isch guet mit ere gfahre. Aber einisch isch sie zum Meischter cho u het ihm seit, uf d’Wiehnacht well sie furt. „Worum de?“ frog dä. „He, wen er’s doch well wüsse, un erfahre müsse er’s doch einisch“, säg si, „lueg, so mängsmal wie-n-i d’Süi fuere, hocket d’Frau uf em Süitrog u chunnt mit de Süie cho frässe.“ Du säg dr Bur no längem: „Gang nid u blieb no chli. I verma mi dessi nüt. Wosch mit mer cho u froge, wie mer chönnti hälfe?“ D’Jumpfere het si lo brichte u versproche, ’s Müglige z’tue.

So isch es au gscheh. D’Jumpfere het se gfrogt, wie sie re chönnti hälfe u für was sie do sig. „Lue“, seit d’Büri‚ „wen i diner Vergältsgott hätt, so chäm i a d’Ruehw.“ - „Jo, we’s süscht nüt brucht, die chascht scho ha. I will trachte, angeri z’ubercho“‚ het d’Jumpfere tröschtet, u mit däm isch d’Büri erlöst gsi u nümmen umecho.

Aber mit den Almuese het me i däm Hus nümme gspart, un öpper Arms, wo do gheusche het, isch nie z’läre Hängen ewägg gange.

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.