Dr Her Tschingtsching

Elnisch si zwe Bure vo hie mit Tüecher uf Burdlef. Das isch äi Zit gsi, wo d’Bure no viel Hausset pflanzet hei. D’Fraue hei ’s Garn gspunne u d’Manne Tüecher gwobe. We sie es Wubb abgha hei, si sie mit em Gwobnige agähnds furt; ’s Gäld isch dä Rung rarer gsi weder jetze.

Die zwe Manne si bi dr Gisnauflueh verbi. E vürnähmi Gutschen isch derhar cho. Sie het still gha, u dr Gutschner isch a d’Flueh go dopple.

„Wär isch do?“ het e Stimm gfrogt. „Dr Her Tschingtsching vo Prunterut“, het dr Gutschner zum Bscheid gä. Derno het si d Flueh ufto; d’Gutschen isch ihegfahre, u d’Flueh het si ume zueto.

Z’Burdlef het ne dr Her d’Tüecher abgno. Du lsch en angere ihecho u seit zu diesem: „Hesch es scho verno? Dr Her Tschingtsching isch gstorbe. Äs isch es Telegramm cho.“

Di beide Manne heige drufabe enangeren agluegt u nüt dergliche to. Aber uf em Heiwäg heig ne die Sach doch viel z’brichte gä.

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.