D’Moore
D’Moore
Äs isch Fasnecht oder Sichlete gsi. D’Muetter het gchüechlet, „I reiche no chli Juhe“, säg Drätti u nähm dr Gutter. Du stang vor dr Hustüren e Moore. „E, lueg, jetz isch e Moore do. Wär het au wieder ’s Töri offe glo?“ mach er. „He, so tüet se-n-ihe, was angersch!“ hässeli ’s Müetti.
Aber d’Töri si zue gsi. D’Süi si rüehig do gläge u hei grochlet. Un i währedem Wärweise, wäm de die Moore möcht si, chömm die ewägg, niemer heig gwüsst wie u wohi.
Aber zmornderisch heig’s abeghöie u to, mi hätti e ke Hung veruse gjagt.
Wenn wildlebende Tiere bei menschlichen Wohnungen erscheinen, hat man rauhes, schlechtes Wetter zu erwarten: Äs git no ne Rüchi.
M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929
Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.