E Landcharte

D’Merliger hei söllen e Landcharten aschaffe. Derno si sie zsämecho u hei druber gratiburgeret. Aber kene het gwüsst, was e Landcharten isch; e Wullecharte, jo, dere het me gha u gwüsst, was das isch. Aber e Landcharte, vo re Landkarte het no keine öppis ghört gha. Ändtlige hei sie erchennt, dr Presidänt söll go luege, wo me so ne Charte überchömm, u wen er e stifi un e chumlegi fing, nid lang mache u chaufe.

Drufabe isch dr Presidänt ’s Land us, eini go sueche. Du het er uf eme Acher e Bur gseh‚ wo mit eren Eichte geggt het. Es settigs Wäse het er no nie gseh gha. Aber eismols isch ihm es Liecht ufgange. „Etz tusig“, het er zum Bur gseit‚ „das isch e Landcharte?“ „Jo, das ich e Landcharte.“ U dr Presidänt het die Landcharten erhandlet. se heitreit un i dr Schuel a d’Wang ghänkt. Das sig emel au es Wäse, so ne Landcharte, hei sie erchennt u die länge Zäng agluegt.

M. Sooder, Sagen aus Rohrbach, Huttwil 1929

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.