Äs ischd e strenga Winter gsiin und alls stäinhorenhert-um pickelgfroren. D'Figs siin bis zen Hiisre chun; dr Büüch ischd nen nummen no am Riggstäcke ghanged.

Döö hed äine vor ene Schiir em Bäizi ggräched und ischd am Abe ge-l-lüüssen; d'Bigsen hed er im Lüüssloch ghäben. Äs ischd Maaschii gsiin; lang, lang hed er meesse-w-warten. Döö ischd über e Schnee e Fugs chun und ischd gäg d'Bäizi zöö. Aber artig, dr Fugs ischd wiissa gsiin, wiissa wee dr Schnee im Maaschiin. Är hed däm niid truwwed!

Döö gäid‘s nid lang, und dr Fugs steckd d'Schnurre zem Lüüssloch inha und säid: „Hans, plääbred di eppä?" Wan er ischd zöö- n-im sälber chun, ischd dr Fugs furt gsiin.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.