Äs ischd spätanhi im Herbscht gsiin. Döö hed es Mäischli afa-l-lamätschen; äs hed es Bbäi gwirsed ghäben. Dratt hed gsäid, das sigi erräichts: är welle-m-ma derfi töön. Är hed’s us em Gaden üüfa gun; i brüüchi niid, wa z’sägen:“Düü liigschd; das ischd erdäichd.“ Meer isch‘sch alls spanisch vorchun. Aber Dratt ischd dem Mäischli mid dr Hand uber ds Bäi gfaren und hed gsäid:“ Das Tier had sich erräichd.“ Jetz wä d’Räien am meer gsiin, z’sägen:“ Du liigschd, das ischd erdäichd.“ Aber i han nid es Wort virhabbrachd: äs ischd mer alls eso lächerlis vorchun; i han nid anders chennen, wan dem Atten eggrediüüsa i ds Gsicht lachen. Dratt ischd da gstanden, hed afam brummlen und hed ds Mäischli umho ing Gade gfäled. Und i han no geng nid anders chennen, wa-l-lachen.

Dratt hed niimma gsäid; är hed gschwigen und i ha gschwigen. Dem Mäischli hed’s bbessered, und ma hed im später nee mee eppes agmerkd.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.