Jnneninhi wän es Hüüs gsiin, aber drin nid alls süüfers, bsunderbar in dr häiligen Nacht. Äs ischd gsiin, wee wen epper Chetteni Stägen üüf und Stägen ab schläipfti. Dee Liit in däm Hüüs häin nimmä wellen derbee siin. Si häin äim Bschäid taan, wa s‘ gwissd häin, das er mee chan, wan ander Liit. Där ischd chun und hed wellen hälfen, aber in dr Stuben hed er niid funden, in dr Chamer niid; im Fiirhüüs isch niid gsiin, in dr Loiben niid, im Läibelli niid und im Chäller niid. Was jetzen? Ar ischd anm Hag a gsiin.

Endtli fraägd er, ob no suscht Ghälter im Hüüs siigen Ja, es chlis Chällerli.

Wan er d Tiren hed üüftaan, ischd in arra Schrooten es Gäisbeckelti gstanden. „So“, säid dr Man, „da häim mer nen." Är hed nen an es Hälsegli gnun; ds Werren hed dem Beckelti niid abträid; derna ischd dr Mam mid im furt gäge d'Riseten.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.