Alli Jaar um dee gliich Ziid ischd es alts Mandelli i d'Arnialp chun, ischd desumhagfaaren und hed gsööchd ung gsööchd, aber was? D'Älper häim ma truwwed, äs sööchi Gold. Si siim misstriiww worden, siin im us Wäg, und dee Derffigen häin dass Mandelli afa plaagen.

Bim Ääken und Eellen hed äina geng ds Redli gfeerd. Es Abeds ischd er uf d'Buni, und am Morgen ischd er zmitts uf ener Straass z'Venedig erwached. Är ischd drab ung gfrässna gsiin und am Hag an und hed nid gwissd, wa üüs und an.

Döö ischd es alts Mandelli chun und hed ne gfräägd, ob nen nid wundri, was im Arni gäji. Dermid hed's im e Speegel ggän ung gsäid, är selli dri gseen. Was hed er gseen? Spiichermanna mid dem Stäcken in der Hand, ds Räf am Rigg, siim mid dem Chääs zem Spiicher, zringetum hed ds Vee gwäided. Döö hed im ds Mandelli gsäid, firohin selli är dem mid den alte Mandellene gattli töön; moren erwachi är den enumhi im Arni.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.