Iisi Möetter ischd vum Haslibärg chun und hed is mithin vun äim bbrichted, wa eso e starcha wä gsiin.

Äis wä's Nacht gsiin und niemmem mee uf Wäg u Stäg. Dr Starch und en andra häin no häi-w-wellen. Vor enen ischd äina ggangen.

Verwäis, was das acht fir äina siigi. Was där da z'tien häigi. Däm well er grad äis naa und de-w-Wäg zäigen, sägi dr Starch. Dermid ischd er im naa.

Bin arra Schiir ischd dr Fremd zöehi und in Gaden inhi.

Dr Starch ischd o zer Schiir chun und ischd o in Gaden. Döe hed dr Fremd gsäid, där, wa's verspili, siigi den däm, wa's megi. Dermid hed im Gaden es griislis Gsperz und Fälen agfangen. Dr ander ischd wäreddäm o naha gsiin, ischd under d'Tire chun und hed gfräägd: „Sol i chun hälfen?"

„Näin", machd dr Starch, „Mentschenhilf träid da niid ab. Da möes Gott hälfen."

Döe chunnd dr Starch us em Gaden. Ds Gwand ischd z'Hudlen und z'Fätze zerschrisses gsiin. An niwwe Schöenen hed er d'Nääd üüfgsprengd ghäben. Gsäid hed er nid es Wort. Är ischd häin und i ds Bett und in e par Tagen e-l-Liich gsiin.

Melchior Sooder: Zelleni us em Haslital. Märchen, Sagen und Schwänke der Hasler aus mündlicher Überlieferung. Basel 1943.

Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung auf www.maerchenstiftung.ch.