Es isch emal ä übermüetegi Jumpfere gsi, de hät Vrine gheisse. De hät gmeint, si chäm z’oberst uff em mittlere Glärnisch e Garte mache. D’Lüüt händ si gwarnet und händ züenere gseit: «Me mues der Härrgott nüd versueche!» Aber si hät gseit: «Sig’s em Härrgott lieb oder leid – jetz guuhni z’Tratz ufe!» Due ninnt de Jumpfere, es isch e bäumig starchs Meitli gsii, ä grosses, chüpferis Sännchessi übere Chopf, ass si nüd nass wärdi, wänn’s chämm gu schniie. Wo si aber dobe gsi isch, so hät’s äso raass afuh fogge, as d Vrine vor Schweeri das Chessi gar nümme hät chänne abzieh. Der nass, schwäär Schnee hät das Meitli z’Bode truggt, und es sich ganz igschniit worde. Me gsieht uffem mittlere Glärnisch jez nuch e chliis viergeggets Schneefäld. D’Lüüt säged em nu ds Vrinelisgärtli, ebe wil de übermüetig Gärtneri derunder vergrabe liit.»

Quelle: K. Freuler, H. Thürer, Glarner Sagen, Glarus 1953
Eingelesen von der Mutabor Märchenstiftung, www.maerchenstiftung.ch